پژوهش حاضر با هدف پیشبینی اهمالکاری تحصیلی بر اساس هستة کنترل و باورهای مذهبی انجام شده است. در این راستا، نمونهای متشکل از 447 نفر از دانشجویان دانشگاه شیراز (225 دختر و 222 پسر) به شیوة نمونهگیری هدفمند انتخاب و پرسشنامههای اهمالکاری تحصیلی، هستة کنترل و جهتگیری مذهبی را تکمیل کردند. در نگاهی کلی، نتایج نشان داد که نمرة کل اهمالکاری تحصیلی به وسیلة بُعد (مؤلفة) اخلاقیات از جهتگیری مذهبی و هستة کنترل درونی به صورت منفی پیشبینی میشود. همچنین معلوم شد که هستة کنترل درونی و بُعد اخلاقیات از جهتگیری مذهبی پیشبینیکنندة منفیِ دو بعد اهمالکاری در آمادهسازی تکلیف و اهمالکاری در آمادهسازی مقاله هستند. اهمالکاری در آمادگی برای امتحان، توسط هیچیک از ابعاد جهتگیری مذهبی و هستة کنترل درونی پیشبینی نمیشود. مقایسة دختران و پسران نشان داد که میانگین نمرة اهمالکاری در آمادهسازی تکالیف و نمرة کل اهمالکاری تحصیلی در پسران بیشتر از دختران است؛ در سایر ابعاد اهمالکاری، تفاوت معنـیداری بین دو گروه مشاهده نشد. همچنین مقایسة دانشجویان رشتههای دارای محتوای مرتبط و نامرتبط با دین آشکار کرد که از نظر اهمالکاری کلی و اهمالکاری در آماده شدن برای امتحان، اهمالکاری در آمادهسازی تکالیف و اهمالکاری در آمادهسازی مقالهها، میانگین دانشجویان رشتههای نامرتبط با دین، بیشتر از دانشجویان رشتههای مرتبط با دین است.
نامیان، سارا و حسینچاری، مسعود. (1390). تبیین اهمالکاری تحصیلی دانشجویان بر اساس باورهای مذهبی و هستة کنترل. مطالعات روانشناسی تربیتی، 8(14)، 99–128. https://doi.org/10.22111/jeps.2012.705
MLA
نامیان، سارا، و حسینچاری، مسعود. "تبیین اهمالکاری تحصیلی دانشجویان بر اساس باورهای مذهبی و هستة کنترل"، مطالعات روانشناسی تربیتی، 8، 14، 1390، 99–128. doi: 10.22111/jeps.2012.705
HARVARD
نامیان، سارا، و حسینچاری، مسعود. (1390). 'تبیین اهمالکاری تحصیلی دانشجویان بر اساس باورهای مذهبی و هستة کنترل'، مطالعات روانشناسی تربیتی، 8(14), pp. 99–128. doi: 10.22111/jeps.2012.705
CHICAGO
نامیان، سارا و حسینچاری، مسعود، "تبیین اهمالکاری تحصیلی دانشجویان بر اساس باورهای مذهبی و هستة کنترل." مطالعات روانشناسی تربیتی، 8 14 (1390): 99–128, doi: 10.22111/jeps.2012.705
VANCOUVER
نامیان سارا، حسینچاری مسعود. تبیین اهمالکاری تحصیلی دانشجویان بر اساس باورهای مذهبی و هستة کنترل. مطالعات روانشناسی تربیتی. 1390;8(14):99–128. doi: 10.22111/jeps.2012.705