مدل یابی ساختاری تأثیر امید تحصیلی بر درگیری تحصیلی با نقش میانجی خودکار آمدی تحصیلی

نوع مقاله : مقاله علمی

نویسندگان

1 کارشناس ارشد مدیریت آموزشی، گروه مدیریت آموزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران

2 استادیار، گروه مدیریت آموزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران.

چکیده

هدف پژوهش حاضر مدل یابی ساختاری تأثیر امید تحصیلی بر درگیری تحصیلی با نقش میانجی خودکار آمدی تحصیلی بود که با روش پژوهش همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری انجام گرفت. جامعه آماری دانش آموزان متوسطه اول عشایر استان سیستان و بلوچستان در سال تحصیلی 99-1398، شامل 953 که 300 نفر با استفاده از جدول کرجسی و مورگان به عنوان نمونه به شیوه تصادفی طبقه­ ای انتخاب شدند. برای گرد آوری داده ­ها از پرسشنامه­ های امید تحصیلی خرمایی و کمری (1396)، درگیری تحصیلی ریوو تیسنگ (2011) و خودکارآمدی تحصیلی میگلی و همکاران(2000) استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده­ ها از طریق نرم افزار لیزرل صورت گرفت. نتایج نشان داد که امید تحصیلی بر درگیری تحصیلی اثر مستقیم (55/0B=)، امید تحصیلی بر خود کارآمدی تحصیلی اثر مستقیم (59/0B=)، امید تحصیلی بر درگیری تحصیلی با نقش میانجی خود کار آمدی تحصیلی اثر غیر مستقیم (26/0B=) دارد. بر اساس یافته­ های پژوهش، بالا بودن امید تحصیلی دانش آموزان عشایر نقش مؤثری در درگیری تحصیلی آنان داشته، بنابراین پیشنهاد می­گردد، برنامه هایی جهت افزایش امید تحصیلی دانش آموزان طراحی و اجرا گردد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Structural modeling The effect of academic hope on Academic involvement with the mediating role of academic self-efficacy

نویسندگان [English]

  • Ali Vazirimehr 1
  • Samaneh Salimi 2
1 M.A. of Educational Management, Department of Educational Management, Faculty of Educational Sciences and Psychology, Zahedan Branch, Islamic Azad University, Zahedan, Iran.
2 Assistant Professor, Department of Educational Management, Faculty of Educational Sciences and Psychology, Zahedan Branch, Islamic Azad University, Zahedan, Iran.
چکیده [English]

The present research set to evaluate the structural modeling of academic hope on academic involvement with the mediating role of academic self-efficacy conducted by correlational model and SEM. The statistical population consisted of the first-grade nomad high school students of Sistan and Baluchistan province in 2019-2020; 300 individuals were selected as a research sample using From Krejcie and Morgan's table, they were selected as a stratified random sample. Khormaei and Kamari's academic self-efficacy questionnaire (2017), Ryu Tisang's academic involvement (2011), and the academic self-efficacy questionnaire of Migli et al. (2000) were used to collect data. The questionnaire structure validity was calculated and confirmed using confirmatory factor analysis. The questionnaire reliability was obtained at 0.83, 0.90, and 0.85 using Cronbach’s alpha coefficient, respectively. Data was analyzed by Lisrel software. The results showed that academic hope had a direct effect on academic engagement (B = 0.55), academic hope had a direct effect on academic self-efficacy (B = 0.59), academic hope on academic engagement with the mediating role of academic self-efficacy had an indirect effect (B =26/0). According to the findings, the high academic hope level of nomad students has an effective role in their academic involvement. It is recommened to design and execute some plans to increase students’ academic hope.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Academic Hope
  • Academic Self-Efficacy
  • Academic involvement
  • Nomadic Schools
  • Zahedan
اوضاعی، نسرین، احمدی، غلامعلی، و گودرزی، ماندانا. (1398). نقش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی، درگیری تحصیلی و امید به تحصیل در پیش‌بینی پیشرفت‌ تحصیلی دانش‌آموزان. راهبردهای آموزش در علوم پزشکی. 12 (5)، 21-30.
بارانی، حمید، راه پیما، سمیرا، و خرمایی، فرهاد. (1397).رابطه امید به تحصیل و تحصیل گریزی: نقش واسطه ای خودنظم جویی تحصیلی. روان شناسی تحولی: رواشناسان ایرانی. 15 (15)،  335-323.
پیری، موسی، و شاهی رقیه. (1394). تأثیر آموزش چند رسانه­ای بر درگیری تحصیلی دانش آموزان دختر و پسر پایه ششم کلاس های چند پایه عشایری در درس علوم تجربی. فناوری آموزش. 11 (1)، 19-11.
جمالی، مکیه، نوروزی، آزیتا، و طهماسبی، رحیم. (1392). عوامل مؤثر بر خودکارآمدی تحصیلی و ارتباط آن با موفقیت تحصیلی در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی بوشهر سال 92-1391. مجله ایرانی آموزش در علوم پزشکی. 13 (8)، 641-629.
چهری، پرستو، صادقی، مسعود، و ویسکرمی، حسنعلی. (1396). بررسی تأثیر آموزش امید، بر درگیری شناختی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دختر استثنایی (با ناتوانی هوشی). مجله مطالعات ناتوانی. 7،  8-1.
حیدرزادگان، علیرضا و صندوقداران، محمد حسین. (1396). فرصت های آموزشی دانش آموزان عشایر استان سیستان و بلوچستان. دو فصلنامه مطالعات برنامه ریزی آموزشی. 6 (11)، 179-159.
خلیلی گشنیگانی، زهرا، و قدم پور عزت. (1394). رابطه امید و انگیزش تحصیلی با خوئکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان متوسطه. کنفرانس بین المللی مدیرت و علوم اجتماعی.
داودی، سمیه. (1393). ارائه مدل پیش بینی پیشرفت تحصیلی زبان انگلیسی با تأکید بر نقش خودکارآمدی تحصیلی، درگیری شناختی، انگیزشی و رفتاری.  فصلنامه پژوهش در یادگیری وآموزشگاهی. 1(4)،  76-69.
دهقانی، یوسف، حکمتیان فرد، صادق و پاسالاری ،  مرضیه. (1397). مقایسه امید تحصیلی، سرزندگی تحصیلی و درگیری تحصیلی در دانش آموزان دارای اختلال یادگیری و عادی. فصلنامه روانشناسی افراد استثنائی. 8(31)، 236-215.
رازمند، نسیم و خلخالی، ولی. (1394). بررسی ارتباط بین درگیری تحصیلی با خودکار آمدی دانش آموزان دختر دبیرستانی. دومین کنفرانس ملی توسعه پایدار در علوم تربیتی و روانشناسی، مطالعات اجتماعی و فرهنگی.
سماوی، سید عبدالوهاب، ابراهیمی، کلثوم و جاودان، موسی. (1395). بررسی رابطه درگیری­های تحصیلی، خودکارآمدی و انگیزش تحصیلی با پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان دبیرستانی شهر بندرعباس. راهبردهای شناختی در یادگیری. 4(7)،92-71.
صادقی، مسعود، ویسکرمی، حسنعلی، و چهری پرستو. (1395). بررسی تأثیر آموزش امید بر درگیری تحصیلی دانش آموزان دختر کم توان ذهنی، تعلیم و تربیت استثنایی، 2(139)،  37-30.
عرب زاده، مهدی، کاوسیان، جواد، کریمی، کامبیز.(1397). بررسی رابطه­ی خودکارآمدی و امیدواری با پیشرفت تحصیلی در دانش‌آموزان. فصلنامه رویش روانشناسی، 7(4)، 150-137.
غلامعلی لواسانی، مسعود، اژه­ای، جواد، و افشاری، محسن. (1388). رابطه خودکارآمدی تحصیلی و درگیری تحصیلی با پیشرفت تحصیلی. روانشناسی مدرسه،  13(3)، 305-290.
قدم پور، عزت اله، حیدریانی، لیلا، برزگر بفرویی، مهدی و دهقان منشادی، منصور. (1397). بررسی نقش امید تحصیلی و حمایت عاطفی ادراک شده در پیش بینی بهزیستی تحصیلی، پژوهش در آموزش علوم پزشکی، 10 (3)، 57-47.
کریمی، سعیده، و ستوده، بهنوش. (1396). نقش میانجی خودکارآمدی تحصیلی در رابطه­ی بین ارضای نیازهای بنیادین روانشناختی و درگیری تحصیلی دانشجویان کشاورزی غرب ایران. فصلنامه پژوهش مدیریت آموزش کشاورزی، شماره42، 151-136.
محمدی، علی. (1393). تأثیر مداخله ای سرمایه روانشناختی لوتانز بر انگیزش ذاتی، فرسودگی تحصیلی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه دوم سنندج. (پایانامه) خرم آباد: دانشگاه لرستان.
مومنی، خدامراد، و رادمهر، فرناز. (1397). پیش بینی درگیری تحصیلی براساس سازه­های خودکارآمدی و خودناتوان سازی تحصیلی دانشجویان علوم پزشکی. پژوهش در آموزش علوم پزشکی، 10 (4)، 50-41.
میکائیلی منیع، فرزانه، فتحی، گونا شهودی، مریم و زندی، خلیل. (1394). تحلیل روابط بین امید، خودکارآمدی، انگیزش و تنشگرهای سازگاری تحصیلی در میان دانشجویان کارشناسی دانشگاه ارومیه، اندیشه های نوین تربیتی، 11 (1)، 58-78.
میکائیلی منیع، فرزانه؛ مهدوی قر، سوسن و عیسی زهی، علی. (1396). بررسی روابط ساختاری امید، خودکارآمدی تحصیلی و ادارک از جو کلاس با انگیزش تحصیلی. فصلنامه مطالعات روانشناسی تربیتی، 14 (25)، 88-57.
ممبینی، شریف؛ مکتبی، غلامحسین و بهروزی ناصر. (1394). اضطراب امتحان و رفتار کمک طلبی تحصیلی در دانش آموزان پسر. دانش و پژوهش در روانشناسی کاربردی. 16 (3)، 48-42.
Chang, D. F., & Chien, W. C. (2015). Determining the relationship between academic self-efficacy and student engagement by meta-analysis. 2nd International on Education Reform and Modern Management.
Gagne, M., Forest, J., Vansteenkiste, M., Crevier-Braud, L., Van Den Broeck, A.& Aspeli, A., (2015). The multidimensional work motivation scale: Validation evidence in seven languages and nine countries. European Journal of Work and Organizational Psychology, 24, 178–196.
Gallagher, M. W., Marques, S. C., & Lopez, S. J, (2017), Hope and the academic trajectory of college students. Journal of Happiness Studies, 8(2), 341–352.
Hansen, M. J. (2013). Academic hope theory implications for promoting academic success. Council on Retention and Graduation (GRG).
Honicke, T., & Broadbent, J. (2016) The Influence of Academic Self-Efficacy on Academic Performance: A Systematic Review, Educational Research Review 17:63-84.
Kindermann, T. A. (2007). Effects of naturally-existing peer groups on changes in academic engagement in a cohort of sixth graders. Child Development, 78: 1186- 1203.
Linnenbrink, E. A. & Pintrich, P. R. (2003). The role of self efficacy belifesin student engagement and learning in the classroom. Reading and Writing Quarterly, 19: 119-137.
Noreen, S., , Hasan, A., Batool , I., & Ali, A.  (2018). The Impacts of Academic Self-Efficacy on Academic Outcomes: The Mediating effect of Student Engagement, International Journal of Academic Research in Business and Social Sciences, 8(11), 315-326.
Papa, L. P. (2015). The impact of academic and teaching selfefficacy on student engagement and academic outcomes. A thesis submitted in partial fulfillment of the requirements for the degree of Educational Specialist in Psychology. Utah State University.
Seligman  M. E. P. (2002). Positive psychology,positive prevention, and positive therapy', in C. R.Snyder, S. J. Lopez) eds.( Handbook of Positive Psychology. New York: Oxford University Press. 3-9. 18.
Van Uden, J.M., Ritzen, H., & Pieters, J.M. (2014). Engaging students: The role of teacher beliefs and interpersonal teacher behavior in fostering student engagement in vocational education. Teaching and Teacher Education, 37: 21-32.
Wells, M. (2005). The effect of gender, age and anxietyon hopedifference in theexpressionof pathway and agency thought, Journal of genetic Psychology, 32: 85-102.
Zhen, Rui ,  Liu, Ru-De , Ding , Yi &  Wang, Jia. (2017).The mediating roles of academic self-efficacy and academic emotions in the relation between basic psychological needs satisfaction and learning engagement among Chinese adolescent students, Learning and Individual Differences,  54:210-216.