اثربخشی گروه درمانی مبتنی بر رویکرد امید درمانی بر کیفیت زندگی مادران کودکان دارای معلولیت جسمی حرکتی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

دانشگاه پیام نور تهران

چکیده

مقدمه: این پژوهش ‌با هدف بررسی اثربخشی گروه درمانی مبتنی بر رویکرد امید درمانی بر کیفیت زندگی مادران دارای کودک با معلولیت جسمی حرکتی صورت گرفت. روش: پژوهش حاضر آزمایشی از نوع پیش‌آزمون- پس‌آزمون، با گروه کنترل است. جامعه آماری این پژوهش شامل مادران کودکان دارای معلولیت جسمی حرکتی بود. با روش نمونه گیری در دسترس 30 نفر از بین این افراد انتخاب و در دو گروه آزمایش (15 نفر) و گواه (15 نفر) گمارش شدند و گروه آزمایش امید درمانی قرار گرفت. مقیاس کیفیت زندگی به صورت پیش‌آزمون و پس‌آزمون در هر دو گروه اجرا شد. یافته‌ها و نتیجه گیری: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که نمرات شرکت‌کنندگان گروه آزمایش، در نمره کیفیت زندگی به طور معناداری کمتر از گروه گواه بود. بر این اساس، امید درمانی می‌تواند باعث بهبود کیفیت زندگی مادران کودکان معلول شود و گام مؤثری در بهبود وضعیت روانی آنها و روابط والد فرزندی باشد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

The Effectiveness of Hope Therapy on the Quality of Life of Mothers Children with Physical Disabilities

نویسنده [English]

  • Amin Rafiepoor
دانشگاه پیام نور تهران
چکیده [English]

 
 
 
 
 
Introduction: The aim of this study was to evaluate the efficacy of group therapy based on the hope-based approach on the quality of life of mothers with children with physical disabilities. Method: The present study is a pre-test, post-test, control group. The statistical population of this study was mothers of children with physical disabilities. A sample of 30 people was selected through a sampling method and assigned to two groups of experimental (15 subjects) and control (n = 15) and the group was tested for hope. The quality of life scale was performed in both groups by pre-test and post-test. Findings and Conclusion: The results of covariance analysis showed that the scores of the participants in the experimental group were significantly lower in the quality of life scores than the control group. Accordingly, therapeutic hope can improve the quality of life of mothers of disabled children and an effective step in improving their mental status and parent-child relationship.
 
 
 
 
 

1.رسولی، محسن؛ بهرامیان، جاسم و زهراکار، کیانوش. (1392). تاثیر امید درمانی گروهی بر کیفیت زندگی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکروزیس. روان پرستاری، 4، 66-54.

2.ستوده، نعمت؛ نشاط دوست، حمید طاهر؛ کلانتری، مهرداد؛ طالبی، هوشنگ؛ خسروی، علیرضا. (1389). مقایسه دو روش دارو درمانی و امید درمانی بر ابعاد کیفیت زندگی بیماران مبتلا به فشارخون اساسی. روانشناسی بالینی، 2، 48-32.

3.گراث- مارنات، گری. (1384). راهنمـای سنجش روانی. ترجمه حسن پاشا شریفی و محمدرضا نیکخو. جلد دوم، تهران: انتشارات سخن.

4.شیخ الاسلامی، علی؛ قهری، حسین؛ رمضانی، شکوفه. (1395). اثربخشی امید درمانی بر شادکامی مردان ناتوان جسمی_ حرکتی. پژوهشهای مشاوره، 15، 101-89.

5.منوچهری، محدثه؛ گلزاری؛ محمود، کردمیرزا نیکوزاده، عزت اله. (1394). اثربخشی آموزش امید درمانی بر به‌کارگیری روش‌های مقابله مثبت با استرس در زنان دارای همسر معتاد. مطالعات روانشناسی بالینی، 6، 90-78.

6.یعقوبی، ابوالقاسم؛ فروتن بقا، پریسا؛ محققی، حسین. (1393). بررسی اثر بخشی آموزش امید بر سبک‌های اسنادی دانشجویان. مطالعات روانشناسی بالینی، 5، 33-19.